Zinderend op een open plek

 

Poëtische afsluiting van de conferentie ‘Werk aan zingeving’, 8 februari 2019, Zwolle (klik hier voor de inhoud van het programma, en hier voor de terugblik). De conferentie was georganiseerd door Zinderend.nu, een platform voor professionals in zingeving; en de opleidingen Theologie & Levensbeschouwing van Hogeschool Windesheim. Ik schreef dit gedicht ter plekke, op basis van wat ik die dag gezien, gehoord, gevoeld heb. Het ging me om de 'binnenkant' van de conferentie: wat leeft er onder deze groep professionals, wat houdt hen bezig, waar staan ze met elkaar, in de transitie naar een nieuwe professionele identiteit? Aan het einde van de dag heb ik het gedicht voorgedragen ter afsluiting van de conferentie.

 

 

Zinderend op een open plek

 

Dag van ontmoeting

bemoediging

van moed hebben,

van ons laten verassen, 

bevragen.

Er zindert iets,

er knispert iets.

En ik vraag me af

wat dit zou kunnen zijn

tussen de woorden

onder de stoelen

misschien wel ergens

in onze buik

en in ons hart.

 

Het eerste

dat bij mij opkomt:

            Wij zijn de mensen met lef.

In ’t zoeken,

het niet-weten.

En toch weten we:

het leven is gebroken.

Er is altijd wel iets dat

ontregeld, verstoord is

            disrupted.

We weten ook

met Leonard Cohen

dat die scheuren nódig zijn

opdat het licht

binnen komen kan.

 

En dan:

de ander ontmoeten

wiens leven barsten, scheuren 

vertoont.

Wie kunnen, mogen

wij dan zijn?

Wat is het, dat ik geef?

En kán ik eigenlijk 

wel iets geven?

Of is het

dat dat iets

zichzelf geeft? 

Is er iets onmogelijks,

paradoxaals 

in ons beroep, en kunnen wij

het daarin uithouden?

Kunnen wij, als professional

iemand zijn

en tegelijkertijd

niet-zijn?

 

Met lege handen 

durven staan.

De spanning, misschien wel

de angst voelen

in de vraag

of dat, wat wij te bieden hebben,

wel door de ander

ontvangen wordt.

Het lef, om met alles

wat we weten

aan de rand te staan

en te zien

wat buiten ons blikveld valt.

 

En misschien

mogen we ook

leren loslaten

om te denken over zin.

Kunnen we, simpelweg,

aanwezig zijn?

Genieten, ontvangen

wat zich nu aandient?

Wat is er, nu?

En wat is er, nu?

Welke geschenken passeren ons

ongezien, misschien?

Een mooie ontmoeting

dat lekkere kopje thee

omdat onze geest

bezet is

met theorieën, gedachten

met een streven

om als mens, professional,

maar iemand te zijn?

 

Deze hele dag

Een kostbaar geschenk.

Ontvang het maar,

in hoofd, in hart,

de plek ergens onder je stoel.

Je weet maar nooit

waar zin zich ophoudt.

En laten we straks

nog even nagenieten

elkaar bedanken

en misschien wat teruggeven.

En dat het maar moge zinderen,

knisperen

tot-en-met!