Parabel: waarheid


Op een mooie zomerdag schoof God twee flinke wolken uit elkaar, reikte met Zijn hand naar de aarde en legde er een grote, rode bal op. “Dit is de Waarheid!” sprak God met een donderende stem. Zijn hand ging weer terug naar boven en God deed de twee wolken weer dicht.

Er waren misschien honderd of honderdvijftig mensen die het wonder hadden aanschouwd. Het konden er ook wel vijfhonderd zijn geweest. Het bleek al snel dat niet precies duidelijk was wat er nu was gebeurd: sommigen hadden een bebaarde man gezien, anderen hadden een UFO gezien, en weer anderen beweerden dat de rode bal vanuit het Niets was verschenen. Maar allen waren het eens over twee feiten: ten eerste dat er een grote rode bal lag, en ten tweede dat dit de waarheid was.

 

Wat ook een feit was, dat de bal in Canada lag. Niemand wist waarom God de bal in Canada had gelegd. Maar hij lag daar, rond en glanzend, op een braakliggend veldje met stenen en klaprozen, ergens in een voorstadje.

Nog geen kwartier na de ontdekking van De Bal verklaarde de Amerikaanse regering dat de rode bal nep was. De VS, zo zei men, hadden De Waarheid altijd al in pacht gehad. Dat kon men bewijzen met overtuigende alternatieve feiten. Men toonde foto’s van de president, die, met de armen ferm over elkaar, naast een grote gele bal stond. De gele bal bleek bovendien net ietsje groter te zijn dan de rode.

Daarna volgden de Christenen. Hoewel men in den beginne van een Godswonder sprak – er waren ook enkele Christenen aanwezig geweest bij de landing van De Bal – duurde het niet lang voor men verklaarde dat dit toch niet de echte God kon zijn geweest. De Waarheid leek in de verste verte niet op wat de Bijbel zei over de Waarheid. Waar was de Christus? Waar was de Weg?

Ook vanuit de hoek van mystici en new-age aanhangers klonken de eerste bezwaren. De Waarheid, zo zei men, kon alleen innerlijk worden ervaren. Dat was al duizenden jaren bekend. Het kon dus niet zo zijn dat De Waarheid in de uiterlijke wereld verschenen was. Het zou wel kunnen dat het om een illusie ging, als een oproep van de kosmos om innerlijk op zoek te gaan naar De Rode Bal in Jezelf. Niet lang daarna verschenen de eerste berichten over een yogi in de Himalaya die, inderdaad, De Rode Bal in Zichzelf had gevonden.

 

Ondertussen was er een legertje journalisten toegestroomd naar de plek waar De Bal lag. Nauwgezet deden zij verslag van hun interviews met toeschouwers. Een vrouw uit Toronto verklaarde dat zij die ochtend ‘geroepen’ was, als in een droom, en dat zij, toen De Bal verscheen, ogenblikkelijk genezen was van haar psoriasis. Artsen stonden voor een raadsel. Ook was daar de man met zijn hond Rambo, die op wonderbaarlijke wijze tien jaar jonger was geworden. En dan was er nog het kleine jongetje Sef, die vanuit het niets een onoplosbaar wiskundeprobleem had opgelost. Maar er waren ook verhalen zoals die van de maisboer, uit een dorp even verderop, die verklaarde dat zijn maiskorrels de helft kleiner waren geworden sinds de landing van De Bal. En zijn buurvrouw vertelde geestdriftig dat haar gal begon op te spelen, juist die ochtend, en precies op het tijdstip dat De Bal verscheen. 

De journalisten noteerden alle verhalen, pleegden hoor en wederhoor, wikten en wogen. In hun artikelen prezen ze elkaar over hun grondige en genuanceerde artikelen over dit unieke event. Het duurde niet lang of de verslaglegging rondom De Bal werd tot een schoolvoorbeeld in opleidingen Journalistiek over de hele wereld.

 

In het kampement naast de journalisten stonden de aggregatoren en apparaten van de  wetenschappers. De Bal werd tot gewogen, gemeten en belicht vanuit verschillende hoeken. De kleur was een dagenlang onderwerp van verhitte discussie. Er was een kamp van wetenschappers die beweerden dat de kleur van De Bal wijnrood was, maar een ander kamp beklemtoonde dat het toch duidelijk om een steenrode kleur ging. De filosofen stonden er hoofdschuddend bij en verklaarden enigszins hautain dat het toch duidelijk een kwestie van perspectief was en dat elke mens zijn of haar eigen begrip van De Bal construeerde. Toen ontstond er echter een woordenwisseling met een subgroep van de filosofen, die tot de tak van de fenomenologie behoorden. Met grootst mogelijke stelligheid beweerden zij dat De Bal nooit van buitenaf kon worden begrepen, maar dat het ging om de innerlijke ervaring die een mens bij De Bal had. Mokkend gingen de twee groepen uiteen. Er werden ingewikkelde verhandelingen gepubliceerd, vuistdikke werken soms, waarbij de ene groep argumenten aandroeg omtrent het ongelijk van de andere groep.

 

De gewone man, die alle ontwikkelingen rondom De Bal met de grootste interesse had gevolgd, begon nu in opstand te komen. Te midden van alle journalistieke en wetenschappelijke verklaringen voelden zij zich niet gehoord. Er kwamen protesten, met slogans als “De Bal Terug Naar Het Volk!” en “De Bal Eerst!” en “Waarom Zwijgt De Overheid?” 

Ook ontstond er een selfie-hype. Iedereen die ook maar enigszins de middelen had, reisde af naar De Bal om daar een selfie te maken. Op Instagram en Facebook verschenen posts met bijschriften als “De Waarheid Over Wie Ik Ben”, en “Ik en De Bal”. Er ontstonden heftige discussies tussen zij-die-wel-naar-De-Bal-waren-geweest en zij-die-dat-niet-waren. Men beschuldigde elkaar over en weer van ‘nep’ zijn en ‘niet-authentiek’ zijn. Sommigen werden met de dood bedreigd omdat er het vermoeden was van selfie’s met een nep-Bal. Een vrouw uit Dublin spande een rechtszaak aan tegen Facebook, omdat, zo zei ze, het tot de taak van Facebook behoorde om de echte Bal van nepvarianten te onderscheiden. De vrouw won de zaak en was zeker anderhalve dag lang de held op alle social media.

 

De Canadezen waren inmiddels allang niet meer gelukkig met De Bal die plotseling in hun midden was geland. Er was een grote diplomatieke rel ontstaan met de VS, waardoor de handel tussen beide landen zo goed als stil was komen te liggen. Ook waren de huizenprijzen in Canada gestegen tot ongekende hoogtes, terwijl die in vrijwel alle andere landen waren gedaald. Andere landen dan de VS dreigden met een embargo. De terreurdreiging steeg, nadat Al-Quaida met een aanslag op Canadese journalisten had gedreigd. Immers, zij hadden als eerste De Bal afgebeeld, wat ten strengste verboden was.

De Canadese regering was daarom ook zeer opgelucht toen bleek dat er in de regenwouden van Columbia een indianenstam was die sinds mensenheugenis een mythe had over de Waarheid die in de vorm van een Rode Bal op de aarde zou neerdalen. Met veel ceremonieel werd De Bal overgedragen aan deze indianenstam, in de hoop dat de positie van Canada weer wat zou herstellen. De actie slaagde. De kranten schreven volop over het respectvolle en ruimhartige gebaar van de Canadese regering, en de verhoudingen herstelden.

Niet lang daarna, echter, viel de buurstam het land van de indianen binnen en slachtte iedereen af. De Bal werd geroofd, en alle kranten spraken er schande van. De NAVO moest ingrijpen, vonden men, en De Bal een juiste plaats geven. Men stelde Brussel voor als Europese hoofdstad. Maar toen kwamen de VS in opstand. Immers, waarom al die drukte over een nep-bal? De echte – gele – Bal was sinds jaar en dag te bewonderen in het National Museum. Ook China mengde zich in de discussie. Ten eerste was de gele bal nep en bovendien een sneer in de richting van het Gele Volk; en ten tweede kon dat alleen worden goedgemaakt door De Bal in Peking te plaatsen.

Toen verklaarden de Russen dat zij satellietbeelden hadden, waarop De Bal als eerste te zien zou zijn geweest. Zij hadden daarom het recht om De Bal in Moskou te plaatsen.

 

En zo kwamen er steeds meer partijen bij. 

Het was een onoplosbaar probleem. Er kwam pas weer beweging in de zaak toen een aantal geestelijk leiders het voorstel deed om aan God te vragen om De Bal terug te nemen. Eerst was er nog flink wat weerstand bij de verschillende overheden. Maar onder druk van het volk (“Breng De Bal Naar Huis!”) en met naderende verkiezingen in het vizier zwichtten de overheden.

De Bal werd teruggebracht naar Canada, naar de plek waar hij oorspronkelijk was geland of verschenen, al naargelang het verhaal dat werd verteld. Onder de grootst mogelijke belangstelling knielden daar zo’n paar duizend mensen neer om te bidden. Het konden er ook wel een paar tienduizend zijn geweest. De sfeer was zoals bij Woodstock in de jaren 60, zeiden een paar overjarige hippies. Jong en oud waren verenigd in hun gezamenlijke doel: “Neem De Waarheid Van Ons Weg!” Uit alle kelen klonk gebrom, gehuil, geklaag. Mensen weenden zij aan zij en vertelden later dat het de meest bijzondere ervaring van hun leven was geweest.

 

En toen gebeurde het wonder.

Een grote hand schoof twee wolken uit elkaar. Een mopperige Stem maakte een geluid dat als “Hmpf” klonk. En vanuit de hemel kwam de hand omlaag, schepte De Bal op, voerde hem mee omhoog, en de wolken klapten weer dicht.

Dagenlang vierden de mensen feest, omdat De Bal van hen was weggenomen. De verschillende religies konden de grote toestroom van nieuwe leden nauwelijks verwerken. Overheden hernieuwden hun verdragen en pacten met andere landen in een ongekende euforie van eensgezindheid. Ouders zaten weer op één lijn met hun kinderen. Vele zieken genazen plotseling en volledig van hun kwalen. 

Nog jarenlang werden er boeken en films gemaakt over De Dag Dat De Bal Verdween, om de mensheid te herinneren aan dat grootse moment waarop zij van De Waarheid werd bevrijd.