Dromenland

 

In de tijd dat ik ritueelbegeleidster bij uitvaarten was, schreef ik voor bijna elke uitvaart een gedicht: passend bij de mensen die het betrof, passend bij de situatie. Het onderstaande gedicht is voor mij persoonlijk het meest dierbare gedicht uit die tijd. Ik schreef het voor een vrouw die ik enkele maanden voor haar dood sprak. In dat gesprek lichtte zij voor mij op als de mooiste mens die ik ooit gezien had: ik kon zien voorbij haar ziekte, en daar was alleen maar schoonheid. 

 

 

Dromenland

 

geschreven op de klanken van ‘Variations on the Kanon’ van Johann Pachelbel

uitgevoerd door George Winston

 

Ik droomde dat ik zweefde

dat er een venster was

ergens in die wonderschone wolkenlucht

waardoor mijn geest

vrij kon vliegen

vol verrukking

vol liefde

om alles wat was.

 

Ik droomde dat ik gelukkig was

dat er een zee was

vol onnoembare kleuren

met ergens aan die verre horizon

de roep van een schitterend land

vol vrije, gelukkige mensen

een land

waar mijn hart zou kunnen rusten.

 

Ik droomde van zand tussen mijn tenen

van wuivende bomen in een frisse wind

ik droomde van de bloemen

en van de overvliegende vogels

ik droomde, al liggend op de bank

van het leven

dat in alle onvoorstelbare schoonheid

passeerde langs mijn raam.

 

En op een dag

droomde ik dat ik droomde

dat er aan het einde van mijn leven

een nieuwe, prachtige reis zou zijn

een onnoembaar avontuur

waarin ik zou worden gedragen

waarin ik zou worden gekoesterd

waarin er een welkom thuis voor mij zou zijn.

 

 

Ter nagedachtenis aan M.H.