Ik schrijf mezelf een bos

Lieve Etty,

Vandaag is dan eindelijk de man met de hamer gekomen. Het zijn intensieve maanden geweest,  maar nu mijn leven dan eindelijk tot rust komt, weet mijn lichaam niet meer hoe het was om niet druk bezig te zijn.

Ik ben naar de apotheek gegaan om magnesiumtabletten te halen; het schijnt, dat dat de gespannenheid vermindert. Ik heb wat in mijn dagboek geschreven, dat is ook altijd een goede bliksemafleider. En ik heb genoten van het onweer en de regenbuien vandaag. De zon is me op dit moment teveel, met haar vele stralen; ik ben dringend toe aan de herfst, met zijn spookachtigere licht, zijn langzamere tempo, de belofte van jazz in bruine cafeetjes bij een goede kop koffie of warme chocomel. Koestering, ja - dat is misschien het woord dat hier past. Een van binnen gevoelde koestering, waar niets meer hoeft en waar alleen een glimlach huist.

Als ik me afvraag wat me nou echt goed zou doen, dan zou dat een boswandeling zijn. Daar kan ik goed spanning ontladen. Een bos is hier echter niet in de buurt, en ik heb niet de puf om erop uit te trekken. Maar dat weerhoudt me er niet van om mezelf een bos te schrijven. Ik meen ergens gelezen te hebben dat datgene wat je je voorstelt voor je hersenen net zo echt is als de daadwerkelijke beleving. Welnu: hier komt dan mijn bos.

Het is stil en spookachtig en het oude bos. Takken hangen, met druipende dennennaalden, en ik weet zeker: hier moet ergens een eekhoorn wonen. De bladeren geuren zoals alleen bladeren dat kunnen; een bos dat zichzelf opruimt en voedt voor een nieuwe cyclus. Mijn voetstappen klinken een beetje zompig in de vochtige aarde, en recht voor me uit zie ik een bleke zonnestraal die tussen de dennenbomen door valt. Ik vind het een belofte, een teken van hoop. Ik weet niet waarom. Mijn hart voedt zich met dat bleke licht, haalt weer adem, en spreekt: hier is het goed.